ساخت مخزن نگهداری مواد شیمیایی

در کنار انتخاب جنس، شکل مخزن باید با رفتار مادهٔ ذخیره‌شده هماهنگ باشد: مخزن با کف شیب‌دار برای مواد سنگین و رسوب‌کننده، مخزن روباز برای موادی که نیاز به همزدن پیوسته دارند، مخزن دوجداره برای مواد به‌شدت خورنده، و مخازن IBC قابل‌حمل و ماژولار برای حجم‌های کوچک‌تر و جابه‌جایی مکرر بین واحدها.

پوشش داخلی (Lining) و دیواره دوم دو کارکرد متفاوت دارند و جایگزین هم نیستند. پوشش داخلی از تماس مستقیم ماده شیمیایی با فلز بدنه جلوگیری می‌کند و عمر مخزن را افزایش می‌دهد؛ دیواره دوم اما فرض را بر این می‌گذارد که روزی نشتی رخ می‌دهد و وظیفه‌اش مهار همان نشتی پیش از رسیدن به خاک یا آب‌های سطحی است.

برای مواد پرخطر یا حجم‌های زیاد، استانداردهای ایمنی معمولاً حوضچهٔ نگهداری با ظرفیتی حداقل برابر حجم مخزن اصلی را الزامی می‌دانند. بهینه آب هر دو لایه را متناسب با کلاس خطر مادهٔ ذخیره‌شده طراحی می‌کند.

ظرفیت مخزن شیمیایی معمولاً نه بر اساس مصرف روزانهٔ خالص، بلکه با در نظر گرفتن حاشیهٔ اطمینان برای نوسان تأمین، دورهٔ سفارش‌گذاری مجدد و فضای خالی ایمنی (Freeboard) بالای سطح مایع تعیین می‌شود. فضای خالی از سرریز در اثر انبساط حرارتی یا خطای پرکردن جلوگیری می‌کند.

پارامتر دیگر، سرعت واکنش ماده با هواست: برخی مواد شیمیایی در تماس با رطوبت هوا واکنش می‌دهند و به مخزن سربسته با سیستم تهویهٔ کنترل‌شده نیاز دارند، نه مخزن باز. این نکته باید پیش از تعیین نوع سقف مخزن مشخص شود.